Στις 7 Μαρτίου 1898, στον κατεχόμενο Βόλο, δολοφονήθηκε ο καθολικός ιερέας της πόλης, ο Ιωάννης Δαλέζιος, μέσα στον ναό του. Πριν ξεψυχήσει, κατάφερε να ψελλίσει στους γείτονες στους οποίους είχε καταφύγει τραυματισμένος πως τον είχαν σκοτώσει δυο Τούρκοι στρατιώτες. Ήταν άραγε μια ληστεία που στράβωσε; Δεν είχαν κλέψει τίποτα πάντως.
Ο κόσμος απέδωσε τον φόνο σε εκδίκηση των Τούρκων για τη δοξολογία που είχε κάνει ο Δαλέζιος πριν λίγες μέρες για τη διάσωση του βασιλιά της Ελλάδας από δολοφονική απόπειρα. Η οθωμανική ανακριτική επιτροπή που ήρθε από την Πόλη απέδωσε τον φόνο σε μεταμφιεσμένους Έλληνες που είχαν δολοφονήσει τον καθολικό ιερέα για να εξοργιστούν οι Μεγάλες Δυνάμεις και να επιταχύνουν την εκκένωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους. Ειπώθηκε επίσης ότι ο φόνος ήταν απόρροια δήθεν κάποιας ερωτικής σχέσης του ιερέα με κάποια παντρεμένη κυρία.
Ένας Τούρκος αξιωματικός, πριν αυτομολήσει στη Ελλάδα, κατέθεσε στους ανακριτές πως δύο στρατιώτες του ήταν οι ένοχοι. Οι Οθωμανοί, ενοχλημένοι από την κατάθεσή του, κατεδίωξαν επίμονα αυτόν τον λιποτάκτη ως ηθικό αυτουργό του φόνου, αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να τον απελάσει. Τους βόλευε η υπόθεση ότι ήταν αυτός, όντας Νεότουρκος, που έβαλε τους στρατιώτες του να κάνουν τον φόνο για να φέρει σε δύσκολη θέση τις κατοχικές αρχές και την Υψηλή Πύλη· και ίσως και να ήταν.
Σε αυτή την ιστορία, τη γεγονοτογραφία, όλα είναι αλήθεια· ακόμα και οι εκδοχές.