Η Αθηνά, νησιωτοπούλα απ΄ τις ατόφιες, μεγαλωμένη στην ακρογιαλιά της Παραλίας, αρμυροζυμωμένη με τα φύκια, τα καβούρια τα τρεχαλίτικα και τα βασιλικάρια, τη μαλούπα, τις σουπιές και τα στρουμπίλια. Με το αλάτι κολλημένο στο πετσί της απ’ τις ολοήμερες βουτιές που τις αρχινάγανε από την Σκάλα τη Μεγάλη και τις τελειώνανε στην Νιόπετρα.
Μελαχροινάκι από γεννησιμιού της, που το μισό χρόνο έμοιαζε αραπίνα από τον πολύ ήλιο, θηλυκό μελανούρι με τα όλα της στην εφηβεία και δυο μάτια, πιο μπλε κι’ απ’ το μπλε της θάλασσας! Ίση κι’ όμοια με τις αγορίστικες παρέες, γδαρμένη, δαρμένη και μαλλιοτραβηγμένη απ’ τις παιδικές συμμορίες, πότε ανάμεσα στα ξάρτια των καϊκιών, τις γαΐτες και τις παπαδιές και πότε στους Μύλους και τα περιβόλια, είχε μάθει να λύνει τις διαφορές της μόνη της και με περίσσιο θάρρος. Το μπλέξιμό της με τον Μηνά είχε ξεκινήσει με έναν εφηβικό καυγά και μόνο όταν κατάλαβε πως ο Μηνάς δεν «κόλωνε», άρχισε να τον γλυκοκοιτάζει. Και επειδή, και εκεινού, του καλάρεσε η «αμαζόνα», μπλέχτηκε το ειδύλλιο που κατέληξε στον γάμο της!