Στη συλλογή «Σταγόνες τρυφερότητας», η Biljana Novaković ξεδιπλώνει μια βαθιά προσωπική διαδρομή αυτογνωσίας και εσωτερικής μεταμόρφωσης. Ένα νεαρό κορίτσι επιστρέφει στα προάστια της πόλης και στο πατρικό της σπίτι, εκεί όπου οι μνήμες, οι πληγές και οι σιωπές του παρελθόντος ζητούν απάντηση. Μέσα από την ποίηση, επιχειρεί να σταθεί απέναντι στον εαυτό της και να φωτίσει όσα για χρόνια παρέμεναν ανείπωτα. Η συγγραφή αυτών των ποιημάτων γεννήθηκε μέσα από μια σχέση με έναν Έλληνα συγγραφέα, μια σχέση που την ώθησε να στραφεί προς τη γραφή. Στην προσπάθειά της να απομακρυνθεί από την αίσθηση ματαιότητας του κόσμου, ανακαλύπτει κομμάτια του ίδιου της του εαυτού. Ή μήπως τελικά η ψυχή είναι από τη φύση της διψασμένη για ποίηση; Μέσα από τις δύο ενότητες του βιβλίου, η ποιήτρια μετατρέπει τον πόνο, τη μνήμη και τον ανεκπλήρωτο έρωτα σε μια διαδρομή ωρίμανσης. Οι στίχοι της μιλούν για την πτώση και την ανάσταση της καρδιάς, για την απώλεια που γίνεται γνώση και για τη δύναμη της αγάπης που επιμένει.