Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν δύο αδελφάκια, μικρά και χαριτόβρυτα, από καλή οικογένεια. Ήταν σεμνά παιδιά κι έκαναν καλά τη δουλειά τους. Η δουλειά τους, η πραγματική, ήταν το παιχνίδι. Με το παιχνίδι αναζητούσαν κι αυτά να γνωρίσουν τον κόσμο, να τον καταλάβουν, να γίνουν σαν τους άλλους. Δηλαδή, μεγάλοι. Πολύ γρήγορα, δεν ήταν πια παιδάκια. Έγιναν αδερφοί. Και άρχισαν κι αυτοί να λένε « όχι » και να δηλώνουν τις αποκλίσεις τους.
Ο πρωτότοκος όμως εκδήλωσε από νωρίς μιάν αλλόκοτη ιδιοτροπία : η μερίδα του δεν του αρκούσε ποτέ. Ήθελε πάντα κάτι παραπάνω, πάντα κάτι περισσότερο. Όταν λοιπόν στη χώρα έπεσε πληγή μεγάλη κι η πείνα θρόνιασε στα σπιτικά, αναστατώνοντας σωθικά και διασαλεύοντας ηθικά, ο μεγάλος αδερφός αποφάσισε πως η λύση ήταν να ξεψαχνίσει τον μικρό. Για να υπάρξει κάπως, για να είναι κι αυτός κάτι. Για να ζήσει λίγο καλύτερα. Του έστησε ωραία ενέδρα, τον άδραξε, τον μέτρησε και άρχισε ευθύς να τρωγαλίζει οτιδήποτε του φαινόταν περισσό. Μασαμπούκιασε, χλαπάκιασε, καταβρόχθισε… Όμως, δεν κατάφερε να χορτάσει. Αντίθετα μάλιστα, η πείνα του γιγαντώθηκε.