Τι μπορούμε να κρατήσουμε από τη νέα αυτή διαδρομή του ραδιοφώνου των παιδιών; Θέλουμε ν' ακούμε κι όχι να υπακούμε. Θέλουμε να είμαστε και δέκτες και πομποί. Θέλουμε να έχουμε ήχους στη ζωή μας και φωνή στεντόρεια, σαν το ραδιόφωνο, τον Στέντωρ. Θέλουμε να κάνουμε ραδιόφωνο για να δημιουργούμε μέσα μας εικόνες, να είμαστε παραγωγοί εικόνων. Θέλουμε τον θόρυβο της δημοκρατίας και την μετακίνηση των γραμμών του σχολείου μέσα από τον ήχο. Θέλουμε να βγούμε έξω από το σχολείο. Θέλουμε να λέμε στα παιδιά "Πιάσε ένα δικαίωμα" και να πιάνουν ένα μικρόφωνο. Θέλουμε να συναρμολογούμε πομπούς και δέκτες και να συνδυάζουμε το μέσο με το περιεχόμενο. Θέλουμε τη γλώσσα και την ύλη να ενώνονται μοναδικά και καλλιτεχνικά. Θέλουμε καμπανούλες, μουσικά κουτιά, ραδιόφωνα του Περού με σπάγγο, κουδούνια ποδηλάτου, τελάληδες, γαληνίτη, χωνιά, radioke (Radio Karaoke), ραδιοεφημερίδες, αλληλογραφία με podcast και βιβλία που να έχουμε στις σελίδες τους ραδιοφωνικές ιστορίες. Θέλουμε η φωνή των παιδιών να φτάνει στα αυτιά της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας και να την κάνει να ντρέπεται κι εμείς να αποδράσουμε απ' αυτήν και από τη φυλακή της εικόνας. Θέλουμε το υποστηρικτικό και θεραπευτικό περιβάλλον του ραδιφωνικού σχολείου.