Η εργατική-προλεταριακή ψυχή είναι τρυφερή, ευαίσθητη, ρομαντική, με μία λέξη επαναστατική. Υπάρχει όμως μία λεπτομέρεια που την κάνει πολύτιμη και ξεχωριστή. Παρ’ όλο τον πόνο που βιώνει ένας εργάτης-προλετάριος, παρ’ όλο που διαρκώς πεθαίνει και ανασταίνεται, δε σκληραίνει, δε χάνει τις ευαισθησίες του, δε χάνει την τρυφερότητά του και τη γλυκιά παιδική αθωότητα που τον χαρακτηρίζει. Δε γίνεται εκδικητικός και το μόνο μίσος που αποκτά είναι το αντανακλαστικό, ταξικό, μίσος για όλους αυτούς που καταστρέφουν και λεηλατούν τη ζωή και την ελευθερία. Η εργατική-ταξική ποίηση, λόγω του ισχυρού πολιτικοποιημένου πυρήνα της, όπως τον βλέπουμε στα ποιήματα τού Ανδρέα Παλαιολόγου, αποτελεί ένα πολιτικό-επαναστατικό μανιφέστο για την κοινωνία. Ο πόνος γίνεται διαρκώς αφορμή για την αλλαγή τού απάνθρωπου, εξουσιαστικού, καπιταλιστικού κόσμου. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα παιδιά, οι γυναίκες και όλοι όσοι ανήκουν στις κοινωνικές ομάδες που επιβιώνουν με αξιοπρεπείς όρους, για έναν εργάτη-προλετάριο μετατρέπονται σε κίνητρο για τον αγώνα της κοινωνικής αλλαγής.