Πώς επιβιώνεις όταν είσαι παιδί «απόντων»; Από πού κρατιέσαι όταν οι πρώτες εμπειρίες βιώνονται ως απειλές και η αλήθεια αρχίζει να θολώνει; Πώς ο δεκατριάχρονος Τόμας και η οκτάχρονη Αννέτα, ετεροθαλή αδέλφια, ξεδιψούν την ανάγκη τους για αγάπη, όταν όλα γύρω τους μυρίζουν αλκοόλ και απουσία; Ρωγμές, εσωτερικές αμφιταλαντεύσεις, σιωπές. Κι ένα ημερολόγιο που γράφεται μία φορά τον χρόνο. Η ντροπή, σε ρόλο αθέατου πρωταγωνιστή. Οι παράπλευρες απώλειες του αλκοολισμού, αλλά και η ζωή που πάλλεται και διεκδικεί όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να ανθίσει. Θα τα καταφέρει; […] Εκείνο το πρωί, μόλις είχα τελειώσει με το γάλα κι είχα αφήσει το μπρίκι στην άκρη. Δεν έκλεισα όμως τον διακόπτη της συσκευής, όπως συνήθως. Ήθελα να ζεστάνω τα δάχτυλά μου. Αναρωτιόμουν αν υπάρχουν πιο ζεστά μέρη στον κόσμο, κάπου που η θερμοκρασία να μην πέφτει για μήνες κάτω από το μηδέν. Έκανα όνειρα, ναι, το παραδέχομαι... Απαγορεύεται να ονειρεύεσαι; Ρε, μάλλον θα απαγορεύεται κι αυτό το έμαθα τελευταίος. Αν ήξερα τι θα επακολουθούσε, είμαι σίγουρος ότι θα είχα προτιμήσει να φύγω για το σχολείο χωρίς να πιω ούτε
μια σταγόνα γάλα. Και χωρίς να κάνω ηλίθια όνειρα. [...] (Απόσπασμα από τη νουβέλα)