«Ἐκτός τῆς ἰδιαίτερης πνευματικῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ γενικώτερη ἐθνική, ἃς ποῦμε, συγγένεια, μὲ ὠδήγησε στὴ μετάφραση τοῦ Μωρεάς.

Πραγματικῶς, κανεὶς ξένος ποιητὴς δὲν εἶναι τόσο πλησιέστερος πρὸς τὴν ἀπὸ πάσης ἀπόψεως κατανόησή μας, ὅσον αὐτός. Εἶναι πολὺ ἐγγύτερα πρὸς ἐμᾶς, παρὰ πρὸς τοὺς γάλλους συναδέλφους του, ποὺ ἔγραψε τὴν γλῶσσα τους. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικό τῆς πρωτοτυπίας του, ποὺ στὴ γαλλικὴ ποίηση εἶναι ὁλοφάνερο: ἐπό-τισε κ’ ἔτονωσε τὸν μουσικὸ γαλλικὸ στίχο μὲ φραστικὴ σύνθεση προελεύσεως καθαρὰ ἑλληνικῆς, καὶ μετά-δωσε στὶς ἔννοιες καὶ στὶς εἰκόνες του τὴν πλαστικὴν ἁδρότητα καὶ κατηγορηματικότητα τῶν ἑλληνικῶν ἐννοιῶν. Καθὼς “ἐδολιεύθηκε τοὺς αἰῶνες” –ὅπως εἶπαν γι’ αὐτόν,– ἐδολιεύθηκε παρόμοια καὶ τὴν γαλλικὴ γλῶσσα: τὴν παραποίησε σὲ γλῶσσα πλαστική» (από τον πρόλογο του μεταφραστή).


Τὰ μάραθα μοῦ μαρτυροῦν: Τὸ ξέρεις πόσο

σὲ λαχταρᾷ; πιστὸς στέκει στὸν ὁρισμό σου.

Σύρε τοιμάσου, γιὰ νὰ βγῆς στὸν ἐρχομό του.

—Τά μάραθα ὅλο νὰ πλανεύουν ξέρουν!

Ὁ Κύριος ἃς σχωρέση τὴν ψυχή μου.


Οἱ πασχαλιές μοῦ μαρτυροῦν: Γιατί,

γιατί νὰ στέρξεις καὶ γιατί νὰ πιστευτεῖς;

Στεγνὸν ἀπόμαχο παρόμοια εἷν’ ἡ καρδιά του.

—Ὦ πασχαλιές μου, ἀργὰ ποὺ μοῦ τὸ μαρτυρᾶτε

Ὁ Κύριος ἃς σχωρέσει τὴν ψυχή μου.


Οἱ ἀλισφακιές μοῦ μαρτυροῦν: Μὴ τὸν προσμένεις,

κι ἀποκοιμήθηκε μέσα σὲ ἀγκάλες ξένες.

—ἀλισφακιές, λυπητερὲς ἀλισφακιές μου,

μὲς στὶς πλεξίδες μου ὅλες σας σᾶς δένω...

Ὁ Κύριος ἃς σχωρέσει τὴν ψυχή μου.