Ἡ παρούσα μελέτη ἀποτελεῖ μία περιήγηση στὸ ἔργο καὶ τὴ σκέψη τοῦ Νίκου Καρούζου, ἑστιάζοντας στὴ μεταφυσικὴ διά- σταση τῆς ποίησής του καὶ τὴ σύνθετη σχέση του μὲ τὴν ὀρθό- δοξη χριστιανικὴ πνευματικότητα. Κεντρικὸς ἄξονας, ἡ μοναδικὴ καὶ κομβικὴ διάλεξη ποὺ ἔδωσε ὁ ποιητὴς τὸ 1966, «Μεταφυσικὲς ἐντυπώσεις ἀπὸ τὴ ζωὴ ὣς τὸ θέατρο», ὅπου συμπυκνώνεται ὁ στοχασμός του γιὰ τὴ μεταφυσική, τὴ γλώσσα καὶ τὴν ποίηση. Ὁ στοχασμὸς τοῦ Καρούζου ἐξετάζεται στὸ εὐρύτερο πνευ- ματικὸ καὶ πολιτισμικὸ πλαίσιο τῆς δεκαετίας τοῦ ’60, μιᾶς περιόδου ἔντονων ζυμώσεων στὸν χῶρο τῆς θεολογίας καὶ τῆς τέχνης. Ἀνθολογώντας κείμενα, συνεντεύξεις καὶ ποιητικὰ σπαράγ- ματα, φωτίζονται οἱ σχέσεις του μὲ πρόσωπα καὶ κύκλους τῆς ἐποχῆς, καθὼς καὶ ἡ πορεία τοῦ στοχασμοῦ του γιὰ τὴν μετα- φυσικὴ διάσταση τῆς ποίησης μέσα στὸν χρόνο. Χωρὶς νὰ ἐπιχειρεῖται ὁ ἐγκλωβισμός του σὲ μονοσήμαντες + + ἑρμηνεῖες, ὁ Καροῦζος προσεγγίζεται ὡς μία μοναδικὴ φωνὴ τῆς νεοελληνικῆς ποίησης, ποὺ κατορθώνει νὰ μεταφέρει τὴ με- ταφυσικὴ ἀγωνία στὸν πυρήνα τόσο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης ὅσο καὶ τῆς ποιητικῆς πράξης.