«Δεν είμαι του πατρός μου. Δεν είμαι του αντρός μου. Είμαι ο εαυτός μου!» Αυτά τα λόγια μου έλεγε πάντα η μάνα μου, και, σαν την έχασα νωρίς, τα έκανα οδοδείκτη στη ζωή μου, για να μου θυμίζουν πάντα πως πρέπει να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις. Στο αρχοντικό των Φωτιάδηδων όλοι με θεωρούσαν παρακατιανή, και μου φέρθηκαν με τον πιο σκληρό τρόπο, μα η γιαγιά Κασσιανή με στήριξε σαν άλλη μάνα. Τολμώ να πω ότι αγαπήθηκα πολύ, και από τον Αργύρη, που η μοίρα δεν το ήθελε να σμίξουμε, μα και από τον Κρατερό, στον οποίο χρωστάω την αλλαγή της πλεύσης μου και τον πολυτιμότερο θησαυρό μου, τη Μυρτώ μου. Μα, όπως φάνηκε, δεν ήταν γραφτό μου να βρω την ευτυχία στην Οδησσό.

Με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι που χωρούσε όλα μας τα υπάρχοντα, μαζί με τη Μυρτώ μου βρήκαμε απάνεμο λιμάνι στην Ελλάδα. Ήξερα ότι θα τα καταφέρω, γιατί εγώ θα όριζα πλέον τη ζωή μου. Και δεν λάθεψα. Η Νανά και ο Ανδρόνικος με τύλιξαν προστατευτικά στην αγκαλιά τους, με βοήθησαν να βρω την πορεία μου και να γνωρίσω την αδιαπραγμάτευτη και άνευ όρων αγάπη, που ήρθε και φώλιασε μέσα μου και έκτοτε δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Γιατί αυτό που μετράει, μάτια μου, είναι η εμπιστοσύνη, στον εαυτό μας, στους ανθρώπους που διαλέξαμε για συμπαραστάτες μας και η άδολη και ανιδιοτελής αγάπη.