«Ο μύθος των Ηρακλειδών, η μυθική αφήγηση που πραγματεύεται την τύχη των παιδιών του Ηρακλή μετά τον θάνατό του, θα μπορούσε να είναι το άδοξο παραγέμισμα της μυθολογίας του Ηρακλή· καθόλου, όμως, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Πρόκειται αναμφίβολα για μια από τις σημαντικότερες μυθικές αρτηρίες του αρχαίου κόσμου, με ειδικό βάρος και βαρύνουσα πολι-τική σημασία, καθώς λειτούργησε ως αιτιολογικός μύθος για την Κάθοδο των Δωριέων, συγκροτώντας το μυθικό περίβλημα που συνοδεύει –και εν πολλοίς εξηγεί– μυθικά την κάθοδο και εγκατάσταση του δωρικού φύλου στην Πελοπόννησο. Οι Ηρακλείδες ήταν για πολλές δεκαετίες στο περιθώριο της έρευνας. Το έργο αντιμετωπίστηκε ως κατώτερο των υπολοίπων σωζόμενων ευριπίδειων δραμάτων. Τις τελευταίες δεκαετίες –ευτυχώς– επισημάνθηκαν οι ιδιαίτερες αρετές του, και νεότερες μελέτες συμβάλλουν στην ανάδειξη του πυκνού πλέγματος νοημάτων και ιδεών που το έργο ενσωματώνει. Πρόκειται για δράμα δυναμικό, υπό την έννοια ότι σχεδόν όλα τα πρόσωπα μεταβάλλονται στην πορεία εξέλιξης του έργου, μετακινούνται προς κάποια κατεύθυνση· φθάνει να σκεφτούμε τον Ιόλαο, που από ανήμπορος ηλικιωμένος μετατρέπεται σε νέο, κραταιό πολεμιστή· την Αλκμήνη, που από κατατρεγμένη ικέτις γίνεται μια αδίστακτη γυναίκα που διψά για εκδίκηση και αψηφά τους νόμους· και, τέλος, τον Ευρυσθέα, που από εχθρός κι αντίπαλος, γίνεται σύμμαχος και προστάτης της Αθήνας».