ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΕΣ ΕΥΧΈΣ

Είχα πει πως δεν θα σε άγγιζα. Αλλά με τον αέρα της μηχανής και το spiced ρούμι στα χείλη μας ορκίστηκα πως θα βρω τρόπο να ανταλλάξουν οι γλώσσες όλες τις εορταστικές ευχές και όλες τις ψεύτικες υποσχέσεις που δίνουν οι εραστές που πραγματικά έχουν χάσει κάθε έλεγχο και νόημα στη ζωή τους και ντρέπονται να το παραδεχτούν. Έχω βαλθεί να παραλύσεις ολόκληρος με έναν τρόπο, που θα είμαι σίγουρη πως επιτέλους θα νιώσεις όπως νιώθω κι εγώ κάθε φορά που η παρουσία σου βομβαρδίζει τον χώρο. Και μετά θα φύγω, θα σηκωθώ απ’ όλη αυτήν την πάλη της ηδονής και της καταπίεσης και θα υψώσω τον εαυτό μου και τη λίγη αγάπη που απομένει για τον εαυτό μου και θα φύγω. Σ’ το ορκίζομαι ότι εσύ θα μείνεις εκεί να μην ξέρεις τι να κάνεις με όλο αυτό το κενό που σου δημιούργησε η καύλα από έναν άνθρωπο που θα μπορούσε να σε αγαπήσει ολοκληρωτικά. Η μοναξιά φέρνει ατελείωτη καύλα και η καύλα φέρνει το απόλυτο κενό κι εσύ, εύχομαι, εγκλωβισμένος στο ενδιάμεσο να με σκέφτεσαι κάθε ώρα και στιγμή. Καλές Γιορτές.

ΠΡΟΣΜΟΝΉ;

Δεν με χωράει ο κόσμος, γαμώτο μου. Ποτέ δεν με χώραγε, μόνο σε ένα μπαρ με τους φίλους μου με βρήκε θαλπωρή. Κόσμος μπαινοβγαίνει στο μαγαζάκι παραγγέλνοντας ό,τι εκείνοι θέλουν και δεν μπήκε ένας άνθρωπος να ζητήσει να δυναμώσει η μουσική, να κοπανηθούμε μέχρι να αρχίσουμε να τα κάνουμε όλα θρύψαλα και να φύγουμε ουρλιάζοντας τραγούδια που δεν θα καταλάβει κανείς έτσι όπως χτυπάει ο αέρας τα στόματά μας. Πόσο ποιητικό ακούγεται να μη σε χωράει ο τόπος; Σ’ το ορκίζομαι ότι, αν ξεχάσω το όνομά μου, απλά θα αρχίσω να γελάω και θα χορεύω στη μέση της Πατησίων κι ελπίζω αυτός ο άνθρωπος που θα με δει επιτέλους να αναπνέω καθαρό αέρα να πατήσει γκάζι και να με αφήσει με αυτή την τελευταία ανάμνηση.