Η δικτατορία στην Ελλάδα, την 21η Απριλίου 1967, βρήκε την Κύπρο αιχμάλωτη της στρατιωτικοποίησης του Κυπριακού όπως διαμορφώθηκε μεταξύ 1964-1967. Το πολιτικό σύστημα της Κύπρου βρέθηκε σε αμηχανία αναφορικά με το πώς να διαχειριστεί την κατάσταση. Δεν αντιλήφθηκε πόσο «αδίστακτοι, κυνικοί, και θρασείς ήταν οι επιβήτορες της εξουσίας» ούτε ποιο ρόλο θα διαδραμάτιζαν οι ένοπλες δυνάμεις της Κύπρου κάτω από τον έλεγχο της χούντας η οποία, με πρόσχημα τον πατριωτισμό, προχώρησε σε κάθε μορφής συνωμοσίες εγκλήματά με τελικό στόχο την ίδια
την Κυπριακή Δημοκρατία.
Το πραξικόπημα, ο πόλεμος της ελληνικής χούντας εναντίον της Κύπρου, μιας ανεξάρτητης χώρας, οδήγησε στη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή
μετά την Μικρασιατική τραγωδία.
Ο κυπριακός ελληνισμός υφίσταται μια πρωτοφανή συρρίκνωση στην πατρίδα του, ενώ ταυτόχρονα, η Τουρκία, με τον στρατό κατοχής, επέκτεινε
την επιρροή και τον ρόλο της, κατά τρόπο απόλυτο στη θάλασσα της Κιλικίας και διεύρυνε τις δυνατότητές της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο κυπριακός ελληνισμός ζούσε δια μέσου των αιώνων με άλλους λαούς μέσα στο νησί και στην περιοχή. Άλλη η Κύπρος πριν και άλλη μετά από
τις 15 και 20 Ιουλίου 1974. Έκτοτε παρουσιάζεται μια Κύπρος όπως δεν υπήρξε ποτέ προηγουμένως: Ο ελληνισμός της Κύπρου απομονωμένος
θύλακας στην Ανατολική Μεσόγειο. Μουσουλμανική στον βορρά και Χριστιανική στον νότο. Τι θα ακολουθήσει; Αυτό παραμένει μέγα υπαρξιακό
ερώτημα.