Η ιστορία του αυτοκινήτου και της αυτοκίνησης γράφεται καθ΄οδόν.
Συχνά μέσα από απρόβλεπτες διαδρομές ανθρώπων, πραγματικών ή ηρώων, προϊόντων της δημιουργικής φαντασίας, αναπαυτικά
εγκατεστημένων στο χαρτί, μέσα από πολυώνυμες οπτικές γωνίες και εστιάσεις. Έτσι, οι λήσταρχοι αδελφοί Ρε(ν)τζαίοι συνυπάρχουν
με τους αδελφούς Μπονό, οι οποίοι πρώτη φορά λήστεψαν χρησιμοποιώντας αυτοκίνητο, αλλά και με το περιώνυμο ζεύγος Μπόνι
και Κλάιντ και τον Ζαν Μεσρίν, «υπ’ αριθμόν 1 δημόσιο κίνδυνο» στον Καναδά και στη Γαλλία. Συγχρόνω, ο Ε. Βενιζέλος, καταδιω-
κόμενος στους δρόμους της Αθήνας του Μεσοπολέμου, τότε που τα αυτοκίνητα χαρακτηρίζονταν «κινητές λαιμητόμοι», οδοιπορεί πα-ρέα με τον Κώστα Καρυωτάκη, μπροστά σε μία αγχόνη, και με τον Γιάννη Μαρή, εποχούμενο. Όσο για την Ευφροσύνη Βαμβακά, σύζυγο σανδαλοποιού, πρώτο θύμα τροχαίου δυστυχήματος στη χώρα μας το μακρινό 1907, δεν έμαθε ποτέ για την «κακούργα πεθερά»,
ούτε πώς ο στρατηγός Ντε Γκωλ κατόρθωσε να διαφύγει, όταν οι σφαίρες γάζωσαν την DS στην οποία επέβαινε. Ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης, θύμα τροχαίου κι αυτός, πιθανόν ποτέ του να μη διάβασε Τεντέν, οπότε οι διαμόνιοι επιθεωρητές Ντυπόν και Ντιπόν θα του ήταν παντελώς άγνωστοι. Όσο για τον Μπάτμαν, εποχούμενος στο Μπατμομπίλ, σίγουρα θα έσπευδε στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο, σε συνεργασία με τον Τζέιμς Μποντ, για να καταδιώξουν και να τιμωρήσουν τους κακούς του «πολέμου της νικοτίνης» και του λαθρεμπόριου μαύρου χρήματος.
«Ο πιο παράλογος τρόπος να πεθάνει κανείς είναι σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα», ο μέγιστος Αλμπέρ Καμύ είχε πει. Πράγματι, εποχούμενοι, βιογραφούμε κάθε φορά τον κόσμο από την αρχή. Και η ιστορική διαδρομή της αυτοκίνησης συστήνεται, και έτσι, από πολυγενείς αφηγήσεις «στιγμών», παρακάμψεων, λοξοδρομήσεων, παραβατικών συμπεριφορών στη διάρκεια του 20ού αιώνα.