Ἐν τῷ ἔργῳ «Πτυχούμενοι Ἄνθρωποι – Ἀνθρώπιναι
Πτυχώσεις», ὁ Κώστας Γκονέλας προσεγγίζει τὸν ἄνθρωπον ὡς
πτύχωσιν τοῦ Λόγου καὶ τῆς Ἐμπειρίας, ὡς δυναμικὴν
συμπύκνωσιν ἐντός τοῦ κοσμικοῦ ῥυθμοῦ τῆς φθορᾶς καὶ τῆς
ῥοῆς. Ἡ φθορὰ δὲν νοεῖται ὡς παρακμή, ἀλλὰ ὡς διάστασις· ἡ
ἀντοχὴ ὡς ποιότης ῥυθμοῦ· ἡ εὐστάθεια ὡς βαθυτέρα ἀλήθεια
ὑπὲρ τὴν ἰσορροπίαν. Διὰ στοχασμῶν συνομιλούντων μετὰ τοῦ
Ἡρακλείτου, τοῦ Πινδάρου, τοῦ Σωκράτους καὶ τῆς συγχρόνου
φιλοσοφίας τοῦ νοῦ, τὸ παρὸν πόνημα ἐπιχειρεῖ νὰ θεμελιώσῃ
ἐνσωματωμένην φιλοσοφίαν· σκέψιν ἥτις οὐ διαχωρίζεται ἀπὸ τὸν
βίον, ἀλλὰ ἐν αὐτῷ ἐνοικεῖ.
Ἐν τῷ δευτέρῳ μέρει, ἡ προβληματικὴ ἐπεκτείνεται εἰς τὴν
σύγχρονον τεχνολογικὴν συνθήκην. Ἡ τεχνητὴ νοημοσύνη, ἡ
ὑβριδικὴ συνείδησις καὶ ἡ ψηφιακὴ ἀπομόνωσις ἐξετάζονται οὐχὶ
ὡς τεχνικὰ φαινόμενα, ἀλλ’ ὡς νέαι πτυχώσεις τῆς ἀνθρωπίνης
ὑπάρξεως.
Τὸ βιβλίον οὐ δογματίζει· ἀλλὰ προσκαλεῖ εἰς πορείαν
ἐσωτερικοῦ στοχασμοῦ. Εἰς ἀναγνώρισιν τοῦ ῥυθμοῦ, εἰς
ἀποδοχὴν τῆς φθορᾶς, εἰς ἀναζήτησιν τοῦ μέτρου. Διότι ὁ
ἄνθρωπος οὐ στατικὴ μορφή ἐστιν, ἀλλὰ πτύχωσις ἐν τῷ Ὅλῳ.