1.
Στα αριστερά ο κουτσός Ρουμάνος με το κομμένο πόδι, επαίτης του πεζοδρομίου — πέθανε τον επόμενο χειμώνα. Ο υπάλληλος του φαρμακείου τού είχε βάλει πολλές φορές ιώδιο στις πληγές, προσφορά του καταστήματος.

Στα δεξιά η Μολδαβή που εκδιδόταν, στουπί από το αλκοόλ. Πρέπει να ήταν αθλήτρια στίβου στη χώρα της.

Ανάμεσά τους μια μικρή ελιά, χιλιοβασανισμένη, το χώμα στη γλάστρα της γεμάτο σκουπίδια απ’ τους περαστικούς. «Στο διάολο καριόληδες, μπέκρες και οι δύο, τα καπάκια της μπίρας και τα αποτσίγαρα στον πάτο σας» ούρλιαζε στη γλώσσα του Ομήρου.

2.
Ένα ποντίκι με μακριά ουρά έβγαινε κατά τις δέκα το πρωί σεργιάνι και χοροπηδούσε παιχνιδιάρικα στην Αριστοτέλους. Όταν είχε διάθεση, έφτανε μέχρι την πλατεία Βικτωρίας. Οι μαγαζάτορες φρίκιαζαν στην όψη του. Οι τουρίστες το έβγαζαν φωτογραφίες, οι προληπτικοί άλλαζαν πεζοδρόμιο.

Παρά το θράσος του, δεν περνούσε ποτέ έξω από το φαρμακείο. Το ποντίκι γνωρίζει ποιοι πουλάνε τα ποντικοφάρμακα. Δεν γνωρίζει ποιοι τα αγοράζουν.

3.
Τον φώναζε Χόμπιτ γιατί ήταν ο πιο μικρόσωμος Πακιστανός που είχε ποτέ συναντήσει. Καθάριζε παρμπρίζ στα φανάρια της Κατεχάκη.

Ερχόταν για εισπνεόμενα και κολλύρια. Καλημερίζονταν με συμπάθεια. Τους τελευταίους μήνες τον έλεγε Πειρατή — αντί για παπαγάλο έφερε στον ώμο μια μικρή κατσαριδούλα, η οποία είχε φωλιάσει στον γιακά του.

Στον αστικό ιστό όλες οι τάξεις έχουν και τα κατοικίδιά τους. Mάλλον θα συμφωνούσε ο Ένγκελς.