Σε αυτή τη συλλογή, ένας «συνηθισμένος» άνθρωπος ξεδιπλώνει τις αναμνήσεις και τους στοχασμούς μιας ζωής βιωμένης με πάθος, πόνο και ελπίδα. Από τις ερωτικές αναμνήσεις που αφήνουν ανεξίτηλα σημάδια στη σάρκα και την ψυχή, μέχρι τους φιλοσοφικούς αναστοχασμούς για τον χρόνο που περνά αμείλικτος, ο ποιητής μας οδηγεί σε ένα ταξίδι μέσα από τις διαδρομές της ύπαρξης.
Ο έρωτας εδώ είναι δαίδαλος πάθους και ατραπός αγάπης -ζωντανός και ζοφερός, ζήδωρος και θανάσιμος. Τα ποιήματα αγγίζουν τη μνήμη των αγκαλιών που έμειναν ημιτελείς, των φιλιών που καίνε ακόμα, των χωρισμών που δεν τελειώνουν ποτέ. Ο χρόνος αφήνει τις αυλακιές του στη ψυχή, ενώ η Ελλάδα —σελασφόρος κάποτε, τώρα χαμένη στην πλάνη— καλείται να ξυπνήσει από τη λήθη της.
Με γλώσσα πλούσια, αρχαϊκή και συγκινητική, αυτή η συλλογή μιλάει για όλους μας -για τους έρωτες που χάσαμε, τα όνειρα που εγκαταλείψαμε, την πατρίδα που πονάμε. Γιατί κανένας άνθρωπος δεν είναι πραγματικά «συνηθισμένος» όταν τολμά να θυμάται, να στοχάζεται και να ονειρεύεται.